.:: طلوعی تا فردا ::.

به اندازه ی تمام آسمان اگر نباشد , به اندازه ی همان تکه آسمان بالای سرم که می شود ,,, هان ؟ یا این هم نمی شود ؟ یا این هم مال من نیست ؟ یا داشتنش عیب است ؟ هان ؟ ,,,,,,,,,,,,,,,  وقتی که سر  ِ - ریز ریز ریز ریز ریز -  ها , - درشت درشت درشت درشت درشت - ها را زیر سوال می برند دلم به اندازه ی همان آسمانی که آخرش معلوم نشد می شود مال من باشد یا نه , می گیرد . و این درست زمانی است که دلم نمی خواهد با هیچ کسی حرف بزنم ,,, حتی چند کلمه .

پ.ن: بالا رفتن از کوه , پایین آمدن از آن . و راه های طولانی .